De sauna's van Richmond in de landelijke Hoeken van Richmond, Maine -- ongeveer 40 minuten op Route 295 van Portland -- worden verwarmd door hout. In de hoek van elke sauna, privé en communaal, bevindt zich een houten brandend fornuis en een ketel van water die aan douse de steenhoop van rotsen zittend boven op het fornuis wordt gebruikt.

In Colorado, en elders in het Westen, minnaars van stoom en hitte gebruik de enorme geothermische hete lentes om zenuwen te kalmeren, kalmeer pijnlijk spieren en zweet. Van de Hete Lentes van Idaho, Stoomboot, Ouray, Graniet, Bozeman aan Thermopolis… van New Mexico aan Montana, heb ik in velen doorweekt.

In Richmond, dat op een hoogste plank, in de hoek van de communale sauna, naakt en wapens wordt neergestreken die rond mijn gekruiste benen wordt verpakt, ontmoet ik een zeer grote lasser van Saco, een lichte bezoeker van Massachusetts en een prettige oudere mens van weet ik waar niet. Het is vreemde zitting in deze beperkte ruimte… in New England… lettend op de ketel kabbelt, sneeuw die aan de vensters wordt opgestapeld en ijzel die het venster slicking, zwetend onder deze vreemdelingen… naakte, grote en kleine, harige en lichamelijk-kale mensen.

Bepaalde vanavond in deze bepaalde sauna heeft bijna niet zelfde joie DE vivre zoals de tijd ik een jonge musicus bij de Hete Lentes van het Park van de Aardbei in Colorado ontmoette; hij moest huis vliegen de volgende dag om een baan met de Symfonie van Vermont te nemen. Ik lette op hem zit lange tijd bij de rand van een openluchtsteenpool. Toen hij definitief neer van ontdeed en in het water uitgleed, vertelde hij me hij wachtte op zonsondergang wanneer „facultatieve de kleding“ van kracht zou worden. Een oosten-onderlegger voor glazen, die was hij vrolijk om toestemming aan magere onderdompeling in publiek te hebben richt.

In het midden van de ongewoonheid, die in een houten sauna stoomt slaat me, nogmaals, dat het klimaat en de aardrijkskunde en de lokale middelen duurzame energiepraktijken moeten dicteren. Maine heeft heel wat hout; het westen heeft heel wat geothermisch. Maine heeft een (een!) van water dat het voor hydro-elektriciteit heeft gebruikt, en het Westen heeft een (een!) van steenkool… en wind. Allebei hebben heel wat zon, maar tot hiertoe, heb ik niet over een zonne-aangedreven sauna gelopen. Er is bespreking hier in Maine van het onttrekken geothermisch voor geoexchangewarmtepompen die verticale lijnen gebruiken. En er is de wide-eyed bespreking door huiseigenaars van het opzetten van kleinschalige windturbines op hun daken en op hun gebieden. Mainers heeft steenkool gebruikt om hun huizen te verwarmen, en ik hoor het een optie die door sommigen deze dagen wordt overwogen hier… is en, inderdaad, er hydro-elektroinstallaties in het Westen zijn.

Maar de steenkool voor Maine en het water voor het dor Westen zijn vriendelijk van gelijkaardige Nieuwe zitting Englanders rond naakt, zwetend in gemengd bedrijf. Aangezien mijn broer in New York, met wanhoop zou kunnen waarnemen, „die.“ enkel verkeerd is

De heide Rae, een medewerker aan cleantechblog.com, is een adviseur in duurzaamheid. Zij beheert momenteel een programma van huisprestaties in Maine en dient op de raad van de Macht & het Licht van Maine Interfaith. In 2006, bouwde zij een biobus uit gebruikend groene bouwmaterialen en schreef op cleantechblog van haar aandrijving van Colorado aan Maine en haar zoektocht naar biofuels. In 2007, begon zij met vernieuwing van een boerderij 1880 gebruikend de bouwwetenschap en groene de bouwprincipes.